Moryus non tacet

Mijn laatste bericht hier dateert van 8 juni 2009. Kort daarna heb ik de site op zwart gezet. Ik had genoeg van mijn virtuele identiteit. Veel van mijn vrienden spraken me uitsluitend nog met ‘Moryus’ aan en mijn Moryus mailbox was voller dan alle andere bij elkaar. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat Moryus iemand anders was. Iemand die minder verlegen was, brutaler, zelfbewuster. Moryus was een verbeterde versie van mezelf geworden. En daarmee was ik zelf een slap afgietsel van Moryus. Op een gegeven moment wilde ik langer Moryus zijn. Ik wilde mezelf zijn. Toch geen onredelijke wens?

Er is veel gebeurd het afgelopen jaar. Te veel om in een enkele blogpost te beschrijven. Met mijn afscheid van Moryus leek het of ik ook afscheid van Moryus’ vrienden nam. Het waren immers zijn vrienden en niet de mijne. Berichtjes die ik als mezelf schreef leken anders uit te pakken dan die van Moryus. Ik leerde andere mensen kennen. Het waren er best veel en het werden ook waardevolle contacten. Een deel van de vrienden van Moryus bleef bij me, maar de afstand leek groter te worden. Ik hield mezelf voor dat het bij het leven hoort vrienden te maken en te verliezen. Maar goed voelde het niet.

Gaandeweg werd me iets heel belangrijks duidelijk. Moryus is niet iemand anders, hij is een deel van mij. Als ik hem wegjaag, jaag ik ook een deel van mezelf weg. Iedereen die van verschillende vriendenkringen deel uitmaakt, zal in iedere kring andere kanten van zichzelf laten zien. En dat is absoluut niet verkeerd. Integendeel, het maakt je bewust van je eigen veelzijdigheid. Het is onzinnig om een deel van jezelf weg te willen sturen. Zo’n kort zinnetje, maar ik heb er een hele tijd over moeten nadenken. Maar ik ben er wel uit nu: Moryus mag blijven….

Geloof niet wat je ziet
Het is maar een portret
Een afbeelding van
wat je werkelijk bent

Geloof niet wat je zegt
Het is niet meer dan lucht
die trilt, en vertelt weinig
over wat je beweegt

Geloof niet wat je denkt
Het zijn maar wat kronkels
Verstand leidt maar af
van waar het werkelijk om gaat

Geloof wat je voelt
geen enkel bewijs
geen enkele reden
geen enkele grond

Een van de mensen waar ik over schreef in een eerdere blog met de titel ‘ontmoetingen’, bleek een bekend cabaretiere te zijn: Nathalie Baartman. Hoewel, ‘bekend’…. Ik kende haar niet. Sterker nog, ik heb het Nederlands cabaret al jaren geleden een beetje opgegeven als zijnde niet leuk, niet interessant en wel geforceerd. Dus ik had al helemaal niet de behoefte om cabaretiers te kennen. Maar goed, deze cabaretiere was in de kroeg in ieder geval erg leuk, gevat en interessant. Nou hoeven ze dat natuurlijk alleen maar op de planken te zijn, dus ik heb besloten om persoonlijk te gaan bekijken hoe leuk ze op het toneel wel niet is. Alleen dat ik daarvoor morgen helemaal naar het Koningstheater in Den Bosch moet! Ga ik toch nog mijn oude voornemen oppakken om alle theaters in Nederland een keer te bezoeken. Om te beginnen in Den Bosch. Verslag volgt!