Eindejaarsdip
Ik heb er eigenlijk al een paar jaar geen last meer van gehad, maar dit jaar slaat hij met uiterste venijnigheid weer toe: de eindejaarsdip. Toen ik nog ondernemer was kon je de klok erop gelijk zetten. Half december schoot ik in een depressie om daar pas na nieuwjaar weer uit te komen. Was toen de hamvraag: ‘hoe haal ik met mijn bedrijf het volgende jaar’, op dit moment is die vraag meer op mezelf gericht. Echte ondernemerszorgen heb ik gelukkig niet meer, maar de nasleep van 14 jaar ondernemerschap houdt me nog steeds bezig. Ik heb er ook wat van geleerd hoor: word geen ondernemer als je er geen bent! En ik ben het zeker niet. Niet genoeg boekhouder, niet genoeg baas, niet genoeg planner, niet genoeg verkoper, niet genoeg inkoper. Te aardig voor anderen, te streng voor mezelf. En wat ook erg onhandig is als ondernemer is proberen problemen aan te pakken door er rotsvast in te geloven dat ze er niet zijn….
Optimistisch als ik was (of liever: zoals ik wilde zijn) dacht ik natuurlijk dat al mijn zorgen voorbij zouden zijn als ik eenmaal geen ondernemer meer was. De oorzaken die ik had bedacht voor mijn gebrekkige ondernemerschap zijn echter goed voor problemen bij alles wat als mens kunt doen. Wat gebeurt er als je nooit eisen durft te stellen, als je keer op keer weer nieuwe klussen aanneemt, als je problemen zo grondig negeert, dat je zelf niet eens meer weet dat ze er zijn? Wat gebeurt er dan? Dan komt de man met de hamer een eindejaarsdip in je hoofd rammen.
Dit moet voor lange tijd de laatste worden, heb ik mezelf voorgenomen. Ik ga het nu grondig aanpakken met cursussen, therapie en alles wat een mens nodig heeft om zijn leven op orde te krijgen en te houden. En als ik dan toch weer een keer een eindejaarsdip mocht krijgen, dan negeer ik hem gewoon…