Fikkie
augustus 10th, 2011Ik heb nooit huisdieren gehad. Ja, eentje, en dat heeft nog geen halve dag geduurd. Ik zal een jaar of vier geweest zijn en ik kwam thuis na zes weken in een sanatorium in Egmond aan Zee te hebben gezeten. Ik had namelijk Asthma en het verblijf aan zee zou me goed doen, had de huisarts gezegd. Ik kan me overigens niet herinneren de zee gezien te hebben. Wat ik me wel herinner was een enorme zandheuvel die in een bos leek te eindigen. De andere kinderen waren ervan overtuigd dat er beren zaten. Ik ben regelmatig piepend en wel die heuvel opgeklommem om een glimp van die beren op te vangen. Dat werd natuurlijk niets. Verder was ik er vooral erg alleen. Toen ik thuiskwam hadden mijn ouders een verrassing voor me bedacht. Ze hadden een hondje voor me gekocht, Fikkie. Ik vond ook toen al dieren erg leuk. Wat ik me er nu van herinner leek het op een wat groot uitgevallen Jack Russell. Ik was er erg blij mee, maar daar maakte mijn Asthma snel een einde aan. Al snel had ik geen lucht meer en brachten mijn ouders me in paniek naar de huisarts. Ik kan me nog herinneren dat Fikkie in een mandje achterop de brommer werd weggevoerd. Volgens mijn moeder was de huisarts verschrikkelijk kwaad geweest ‘wil je dat kind dood hebben?’. Ik kan me onze huisarts als erg direct herinneren, dus zo’n vreemde opmerking was het niet voor deze ouderwets betrokken dorpshuisarts.
Asthma dus. Ik heb er in mijn jeugd veel last van gehad, maar ik leerde ook dat er goed mee te leven was als je maar uit de buurt bleef van alles wat je lucht kon wegnemen. En zo kreeg ik de naam geen dierenvriend te zijn. Ach, daar kon ik ook wel mee leven. Maar op een gegeven moment kreeg ik vrienden met katten en merkte ik dat ik daar geen, of in ieder geval veel minder last van had. Mijn asthma was aan het slijten, en doet dat steeds verder. Mijn luchtwegen zijn nog steeds gevoelig, maar het komt nog maar zelden voor dat ik kortademig word van dieren. Waar ik wel nog steeds erg gevoelig voor ben is ‘slechte’ lucht. Je moet met mij geen vuurwerk afsteken, en in een rokerige kroeg ben ik ook minder gezellig. Maar rokerige kroegen zijn er niet zo veel meer.
En nu heb ik voor het eerst in mijn leven katten als huisgenoten. Ze mogen een paar maanden blijven logeren omdat een van hun menselijke huisgenoten aan het revalideren is na een operatie. Ik kom er regelmatig thuis en kon het vanaf het begin goed met ze vinden. En eerlijk gezegd was ik apetrots dat hun baasjes juist aan mij vroegen of ik voor de katten wilde zorgen. Ik, die nooit in zijn leven huisdieren heeft gehad, op die paar uur Fikkie na, dan. Natuurlijk wilde ik dat! Ik verbeeld ze dat ze het hier wel naar hun zin hebben, en ik vind het ook geweldig ze als huisgenootjes te hebben. Ik ga ze nog missen als ze over een dikke maand weer naar huis gaan. Maar ook dan ga ik ze nog regelmatig zien, gelukkig.