Moryus non tacet

Een van de mensen waar ik over schreef in een eerdere blog met de titel ‘ontmoetingen’, bleek een bekend cabaretiere te zijn: Nathalie Baartman. Hoewel, ‘bekend’…. Ik kende haar niet. Sterker nog, ik heb het Nederlands cabaret al jaren geleden een beetje opgegeven als zijnde niet leuk, niet interessant en wel geforceerd. Dus ik had al helemaal niet de behoefte om cabaretiers te kennen. Maar goed, deze cabaretiere was in de kroeg in ieder geval erg leuk, gevat en interessant. Nou hoeven ze dat natuurlijk alleen maar op de planken te zijn, dus ik heb besloten om persoonlijk te gaan bekijken hoe leuk ze op het toneel wel niet is. Alleen dat ik daarvoor morgen helemaal naar het Koningstheater in Den Bosch moet! Ga ik toch nog mijn oude voornemen oppakken om alle theaters in Nederland een keer te bezoeken. Om te beginnen in Den Bosch. Verslag volgt!

Christopher Boone woont in Swindon (in de buurt van Ofxord) en is 15 jaar oud. Hij houdt van orde, regelmaat en waarheid. Hij is enorm goed in wiskunde en natuurkunde. Hij houdt niet verandering, en ook niet van de kleuren geel en bruin. En hij wil door niemand aangeraakt worden. Hij snapt niets van emoties en heeft geen gevoel voor humor. Maar hij heeft zijn leven prima op een rijtje, dat wil zeggen tot de hond van de buurvrouw wordt vermoord. Hij gaat op onderzoek uit, en haalt daarmee de zekerheid van zijn bestaan volkomen onderuit. Het boek ‘Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht’ is zijn persoonlijke verslag.

Christopher Boone heeft het syndroom van Asperger, een autistische stoornis. Even een onrechtvaardig korte beschrijving: als je dit hebt, ben je intelligent en kun je daarom ook leren je te handhaven in de maatschappij. Maar je zult er nooit echt deel van uit maken, omdat die wereld veel te chaotisch voor je is, en je mensenlijk gedrag gewoon niet begrijpt. Mensen die je ontmoeten zullen in eerste instantie niet begrijpen dat er je een probleem hebt.

Schrijver Mark Haddon laat zijn boek vertellen door Christopher zelf, en geeft daarmee een beeld van hoe Christopher tegen ‘zijn’ wereld aankijkt. Ik kan niet beoordelen hoe betrouwbaar dat beeld is, maar het boek maakt het onbehagen en de paniek van het hoofdpersonage vaak gewoon voelbaar. En Christopher ook nog eens dingen meemaken die ieder van ons al uit lood kunnen slaan. Je bent bijna opgelucht als je het uit hebt. Het is een bijzonder goed geschreven boek, met een bijzonder perspektief. Een aanrader.

Het begon als een dag van moeten met als hoogtepunt een officiele opening met toespraken, toespraken, toespraken, maar gelukkig ook drank en hapjes. En dan opeens kom je een paar mensen tegen die met dezelfde baldadige blik naar het geforceerde netwerkgebeuren kijken. En van het ene op het andere moment is de lach weer in je dag.
Een paar uur later zat ik met twee mensen die ik nog nooit eerder gezien had in een mij onbekende kroeg. We waren vrolijk en verdrietig, maar vooral uitbundig, aangeschoten en heel nadrukkelijk aanwezig. En opeens zorgde een simpele opmerking aan iedereen die langs ons heen naar het toilet moest, dat we contact kregen met vrijwel iedereen die in de kroeg aanwezig was. Uit Amsterdam, natuurlijk maar ook uit plaatsen als Bergeijk en Lommel. En ook Een jonge knul uit Spakenburg die met zijn oom uit New York aan het bijpraten was. En allemaal hadden ze een verhaal dat ze maar al te graag met ons deelden. Ik heb lang niet zoveel contact gevoeld als die avond. Ik wilde ook helemaal niet dat het ophield. Maar ja, na het laatste rondje moet je er toch aan geloven.
Het was half vier toen ik thuis kwam. En de volgende dag moest ik gewoon werken. De kater had ik er graag voor over. Het was een avond die ik niet had willen missen.