Moryus non tacet

Gisteren hoorde ik van mijn vorige huisgenoot dat ze Loekie, haar oude kater, had moeten laten inslapen. Doe je niets aan, hij was al op leeftijd, en je gunt zo’n dier geen oude dag met pijn en gebreken. En ondanks dat ik ‘m alweer een half jaar niet meer gezien had dacht ik bij mezelf – en wat was je toch een toffe kater! Nooit een andere kat tegengekomen die met zoveel engelengeduld de klitten uit zijn vacht liet knippen en borstelen… Die zo graag verstoppertje speelde in mijn kleerkast… Die zo hard kon spinnen… Die regelmatig als een hond bij mijn voeten onder mijn bureau ging liggen… Ik zal je missen!