Moryus non tacet

Mijn school is op zoek naar docenten. In een prachtige advertentie staat precies wat van mijn nieuwe collega’s verwacht wordt:

• Je wilt geen dagelijkse routine
• Je wilt een dagelijkse uitdaging
• Je wilt een omgeving die gedomineerd wortd door inspiratie en creativiteit
• Je wilt de pulse van de mediarevolutie voelen
• Je wilt de stem van een aanstormende generatie horen
• Je wilt met ze meegroeien
• Je wilt ze alle kansen geven
• Je wilt werken bij een instituut dat zindert van de ambitie
• Je wilt omringd worden door kansen en vernieuwing

Ik kan je verzekeren dat dat zo’n collega bij ons prima op z’n plek zit. En wat er tussen de regels door over onze school gezegd wordt klopt ook helemaal. Toch raak ik het gevoel niet kwijt dat er iets ontbreekt in deze advertentie. Ik kom er nog wel op wat dat is. Maar om een lang verhaal kort te maken: als je je aangesproken voelt, laat wat horen!

Ik had me lang op de kerstvakantie verheugd. Op werk is het de afgelopen maanden verschrikkelijk druk geweest en ik ben ook zo dom geweest om iedere weer nieuwe klusjes op me te nemen omdat ze me zo leuk leken. Nu zou ik dus eindelijk eens een paar weken rust hebben en misschien wel wat klusjes thuis kunnen doen die ik al zo lang aan het uitstellen ben, zoals het bijwerken van mijn weblog, waarvoor ik stapels ideeen en foto’s had liggen.
De eerste week heb ik eigenlijk helemaal niets gedaan. Ook geen klusjes. Zelfs geen weblog. Wel gelezen, (lang) geslapen, TV gekeken (waaronder een heel seizoen Sopranos), vakantie proberen uit te zoeken. Mijn vriendin en ik konden zelfs niet de energie opbrengen m met z’n tweeen iets leuks te gaan doen. Een nutteloze week dus… Hoewel… Ik houd me maar voor dat het heel nuttig kan zijn om af en toe eens helemaal niets te doen.
En begin deze week van de vakantie was het feest alweer voorbij. Het grote moeten is weer begonnen. Dagje administratie, paar dagen klusjes. Tussendoor nog een nieuwjaarsrondje langs onze ouders, maar verder leek het toch weer heel erg veel op een gewone werkweek. En volgende week weer naar school, waar het ook meteen weer lekker druk wordt omdat de school in de vakantie verhuisd is en het nu tijd wordt om dozen uit te pakken, computers aan de sluiten en lokalen in te richten. Zucht. Ik had nog wel graag een paar weken kunnen blijven niksen…. Ben ik nu erg slecht?

Als kleine ondernemer ontkom je er niet aan om een keer per maand een overzicht te maken van wat je wat je had willen verdienen, wat je had kunnen verdienen, wat je verdiend hebt en wat het allemaal niet gekost heeft dat kleine beetje geld binnen te krijgen. Ik word er iedere maand weer neerslachtig van. Ik vind het vooral niet leuk om met mijn neus op het harde feit gedrukt te worden dat ik nooit een succesvol ondernemer zal worden. Daarvoor ben ik niet hard genoeg, niet zakelijk genoeg en ik heb er ook het instinct niet voor. En last but not least – ik heb zo’n gruwelijke hekel aan boekhouden…. Gelukkig heb ik ook nog een baan en wordt deze kleine ondernemer steeds kleiner….