Moryus non tacet

Ik werk drie dagen in de week als docent op school. De andere twee dagen zijn voor mijn eigen bedrijf. Een leuke combinatie waardoor ik les kan geven vanuit de praktijk, en in de praktijk ervaring en kennis meeneem uit het onderwijs. Klinkt fantastisch en dat is het ook. Iedereen die in het onderwijs werkt, weet echter dat er een gevaar is dat je steeds meer uren gaat maken dan waarvoor je betaald wordt. Om dat te voorkomen had ik afgesproken (vooral met mezelf) dat ik drie vaste dagen aan school zou besteden.
De inleiding verraadt het eigenlijk al. Het lukt me niet dat vol te houden. Ik ben in m’n ‘vrije’ dagen toch nog veel met school bezig en zometeen ga ik op een zo’n vrije dag toch naar school. Iedereen waarschuwt me dat daarmee het hek van de dam is en de school ervanuit zal gaan dat ik blijkbaar toch op alle dagen van de week beschikbaar kan zijn voor school. En ik zeg weer tegen iedereen die in het onderwijs werkt: jullie doen dat toch ook? Waarom doe we dat? Het gaat natuurlijk altijd nog om mensen die bovendien volop met hun eigen toekomst bezig zijn, en daar ga je toch anders mee om dan wanneer je met levenloze produkten om gaat. Maar ik denk toch ook dat leraren in de regel hun werk ook gewoon leuk vinden en een stukje bezetenheid om hun werk goed te willen doen. En dan ga je niet mopperen over een uurtje meer. En scholen mopperen ook niet over dat soort docenten.
Ik leer steeds meer docenten kennen met minder dan een volledige baan, die toch fulltime met hun werk bezig zijn. En dat terwijl je vaak kiest voor een parttime baan omdat je er ook nog dingen naast wil of moet doen. Ik denk dat docenten er goed aan te doen zich te realiseren dat ze ook maar mensen met een beperkte capaciteit zijn, en dat ze noch hun leerlingen, noch zichzelf een plezier doen als ze structureel hun grenzen overschrijden. Maar ik moet dit stukje nu afsluiten. Tijd om naar school te gaan – mijn leerlingen wachten…..

Nu ik een paar weken aan de slag ben op mijn nieuwe school beginnen de frustraties wel erg vervelend te worden. Heeft niets te maken met de leerlingen hoor! Die zijn zelbewust, kritisch en druk maar ze werken hard en ik kan erg goed met ze opschieten. Nee, het probleem is de organisatie. Nu ik van dichtbij en op een afstandje een aantal scholen heb gezien moet ik toch tot de conclusie komen dat het toch wel erg moeilijk moet zijn zo’n organisatie op een behoorlijk manier te laten functioneren.

Een school is onderverdeeld in een aantal units, een voor ieder soort opleiding, teams, eentje voor ieder jaar en daarnaast nog wat afdelingen zoals een facilitair bedrijf, en kaderstructuren die horizontaal en verticaal door de organisatie heenlopen. Op een of andere manier slagen de managers van ieder onderdeel van de organisatie erin ervoor te zorgen dat alle andere units, teams en afdelingen als concurrenten gezien worden die je tot op de dood moeten bestrijden. Dat voortdurende geruzie over leermiddelen, leslokalen en andere faciliteiten. Teamleiders die onafhankelijk van elkaar roosters, maken wat onvermijdelijk ertoe leidt dat docenten dubbel ingeroosterd worden. Maar ook naar de andere afdelingen toe is de concurrentie hevig. De afdeling systeembeheer doet zijn uiterste best om de functionaliteit van het netwerk zoveel mogelijk te beperken en iedere vorm van vooruitgang tegen te houden. Facilitaire bedrijven die klachten over de service proberen te voorkomen door geen service te geven. Managers die zich vooral bezig houden het produceren van beleid waarbij ze vooral zorgvuldig alle fouten fouten en vergissingen onder te tafel proberen te vegen, in plaats van ervan te leren. Als ik toch een docent tegen systeembeheerder hoor roepen: “Niet uit het raam springen – het is hier niet hoog genoeg!!”, dan zit er toch wel iets heel erg fout….

Ik wil gewoon ervoor zorgen dat mijn leerlingen een vak leren en intussen besteed ik vooral tijd aan proberen niet verstrikt te raken in het web van de schoolorganisatie. Dat is pas balen….

Sinds 1 augustus werk ik op een nieuwe school. Nou ja, ‘werk’… Dit kan alleen in het onderwijs: je wordt aangenomen per 1 augustus en vervolgens begin je met een maand vakantie. Betaald!! Maar deze week moest het er toch van komen – het schooljaar is weer begonnen.

Om rustig op gang te komen (zowel voor leraren als leerlingen) begin je zo’n schooljaar met een introductieweek. Die begint bij onze school voor leraren met een dag vergaderen (gezellig!!) en voor leerlingen met een dagje uit. Voor ‘mijn’ klas hadden we bedacht dat het wel leuk zo zijn een stadswandeling te gaan maken met z’n allen. Hoewel – eigenlijk kon ik gewoon niets beters bedenken. En een beetje zorgen maakte ik me er dan toch wel over: met 20 pubers door de stad lopen om gebouwen te bekijken. Maar tot mijn grote verbazing vonden ze het leuk. En ik ook.

Na afloop zijn we met z’n allen pizza gaan eten. De school had daar zelfs budget voor. Ook dat was heel gezellig. We hebben een uur of drie in het restaurant gezeten voordat de eerste leerlingen huis gingen. Ik ken lang nog niet alle namen en gezichten (een van de moeilijkste dingen voor een leraar aan het begin van het jaar), maar ik heb er een goed gevoel over. Dit wordt een leuk jaar…..