Moryus non tacet

Ja hoor, het is gelukt. Moryus heeft een nieuw huis gevonden. En het ging uiteindelijk nog veel sneller dan ik had verwacht. In mijn vorige post noemde ik drie kandidaten voor mijn nieuwe vestigingsplaats: Zaandam, Hilversum of Haarlem. Buiten mededingen deed Amsterdam ook nog mee (maar wonen in Amsterdam is op het moment te duur om een echt alternatief te zijn). Ik zal jullie maar niet langer in spanning houden en de winnaar noemen: Haarlem, waar ik een paar leuke kamers heb gevonden op de tweede verdieping van een schattig monumentenpand in een schattig monumentenstraatje.

De locatie is voor verhuizen wel lastig, want alles moet langs kronkeltrapjes naar boven gesjouwd worden. En na tien keer dozen naar boven te hebben gesleept, ga je zo’n kronkeltrap toch een stuk minder schattig vinden. Gelukkig hoefde ik het niet alleen te doen. Mijn vriendin en haar zonen hebben geweldig geholpen. Geholpen, schrijf ik? Ze hebben alles met hun drietjes naar boven gesleept terwijl ik in gevecht was met Parkeerbeheer om een ontheffing voor de bestelbus te krijgen zodat we het autovrije straatje weer uit konden rijden. Tegen de tijd dat ik dat rond had, was de bus leeg.

Tja en dan… Zit je daar tussen de dozen, niet wetend waarmee je moet beginnen. Het zal nog wel even duren voordat alles zijn plaats heeft. Maar het voelt goed. En heerlijk om de damiaatjes weer te horen luiden….

Eens in de zoveel tijd moet een Moryus verhuizen. Hij doet dat nooit vrijwillig, want hij heeft een hekel aan verhuizen. Je hele hebben en houden in dozen pakken, versjouwen en op een nieuwe lokatie weer uitpakken. En iedere keer weer houd je meer ongeopende dozen over… Blech… Maar ja, als je huisbaas jouw woonruimte zelf nodig heeft, houdt alles op. Ik probeer het maar gewoon positief te zien, als een kans voor vernieuwing of zo. Ik heb de afgelopen jaren graag in Amsterdam gewoond, maar er zijn ook andere plaatsen die me erg aanspreken als woonplaats, zoals Hilversum, Zaandam of zeker Haarlem.

Ik heb niet veel ruimte nodig, een woon- en een slaapkamer is voldoende. Meer ruimte ga ik toch maar als opbergruimte gebruiken voor dingen die ik niet (meer) nodig heb. Tuin hoeft ook niet, want ik heb geen groene vingers. Garage heb ik ook niet nodig, zonder auto. Wat blijft er dan over? Leuke buren, misschien?

Mannen zijn waardeloze zieken, en ik ben geen uitzondering op die regel. Ik ga zeuren, jammeren, klagen, mopperen…. En weet je wat het lullige is? Het gaat daarbij niet eens om het ziek zijn zelf. Wat mij dwars zit dat ik niet kan doen wat ik doen wil, en dat ik ook niet wil wat ik zou willen willen. En dan kan ik niets hebben. Voor je gevoel loopt iedereen een beetje tegen je aan te moederen: gaat het alweer een beetje? Heb je koorts? Wil je een kop soep? Zal ik een paar dekens van zolder halen? Je favoriete knuffel? En op zo’n momenten is er ook niks op TV, is er geen enkel leuk boek in huis, heb je al je CD’s en DVD’s al bekeken en beluisterd, en heb je eigenlijk ook helemaal geen zin om te lezen, geen zin om te luisteren, geen zin om te kijken, en bovendien doet alles pijn, en…, en…
Kortom, er is geen 24 uur voor nodig om een volkomen onuitstaanbaar mens te worden. Ik probeer dan ook meestal een rustig hoekje op te zoeken om daar heel zielig te gaan wachten tot ‘het’ voorbij is. Wat zijn wij mannen toch eigenlijk kneuzen, he?