Moryus non tacet

Als je naar een theatervoorstelling gaat, verwacht je een aantal acteurs te gaan bekijken en beluisteren die allemaal een rol spelen. Je weet dat het niet echt is, maar je laat je graag meevoeren met het verhaal dat de acteurs je proberen te vertellen. In de voorstelling ‘Als gekken’ van regiseur Laura van Dolron krijg je dat dus niet. En plaats daarvan zie een regisseur die haar acteurs zelfs verbiedt om te spelen. In plaats daarvan mogen ze vertellen waarom ze dat zo graag willen. Is hun echte leven soms niet interessant genoeg? Het levert een bijzonder boeiende voorstelling op waarin regisseur en acteurs elkaar tot het uiterste tergen om te acherhalen wat er nu zo boeiend is aan die afwijking die acteren heet. Dat wil zeggen. Zo lijkt het. Want ook bij deze voorstelling spelen de acteurs gewoon hun rollen. En doen ze dat op aanwijzing van de regisseur. En de tekst is ook gewoon door de regisseur geschreven. En dat maakt deze voorstelling nog leuker…. Gelukkig voor de acteurs mogen ze wel nog helemaal zelf een act invullen. En dat gun je ze van harte.

De voorstelling is nog tot eind mei in de Nederlandse theaters te zien in het kader van ‘Blind Date – Nieuwe theatermakers on tour’.

Kom je na een dag met vijf uur reistijd eindelijk weer in je eigen stad, blijk je niet meer in je eigen straat te kunnen komen omdat er een bloemcorso door de stad trekt. Midden in de nacht! Wie bedenkt zo iets? Gelukkig kon ik ergens langs de route nog een gaatje vinden in het hekwerk zodat ik toch thuis kon komen…. Het rook trouwens wel lekker, naar gesneden snijbloemen….

Onze verhuizing was zo zorgvuldig gepland. Er is maanden aan gewerkt en niets is aan het toeval overgelaten. Of het moet al zijn dat enkele van onze leveranciers ‘Toeval’ heten. Vorige week vrijdag hebben we in het oude pand de laatste dozen ingepakt. Afgelopen maandag zouden we dicht zijn en dinsdag zouden we beslist weer aan het werk kunnen. Nu is het woensdag en de balans is: geen internet, geen e-mail, geen stroom, netwerk of telefoon op de werkplekken, geen verlichting, geen koffie (we hadden zelf maar wat gewone koffiezetters gekocht), schilderwerk nog niet af, nauwelijks toiletten, geen luchtbehandeling en geen lift (in een gebouw met vier verdiepingen bij een verhuizing niet zo handig). We hebben wel veel dozen. In alle soorten en maten. Lege en volle dozen. Kleine en grote. Uitpakken heeft geen zin zolang er nog geen licht aan het plafond hangt en er nog volop geboord moet worden. Zucht…..

We hebben ons er maar bij neergelegd dat we niet eerder dan maandag weer echt aan het werk kunnen. Maar niet van harte. Vrije dagen zijn best leuk, maar niet op deze manier.